 |
|
|
Reisverhalen Rome
Als u interessante reisverhalen heeft mail deze graag naar info@stedenreis-rome.nl
Reisverhaal door Marleen van den Berg, exclusief gemaakt voor Stedenreis-rome.nl:
 Als je een reisje naar Rome in het verschiet hebt waarin je veel van de stad wilt zien, kan je wat tips en aanraders uit dit reisverslag halen. Mijn doel was om foto’s te maken van zoveel mogelijk en vooral bekende bezienswaardigheden. Het is handig een goede kaart bij je te hebben, die je vaak bij de hotels kan verkrijgen. Voor informatie en geschiedenis over de bezienswaardigheden is het leuk om een informatieboek over de stad mee te nemen.
Dag 1: Donderdag 13 Maart
Ik stap het vliegtuig in en mijn 5 daagse reis naar Rome is begonnen, ondanks ik het eigenlijk nog niet besef. Ik zit op de achterste rij naast een Schots stel die tot op het moment dat ik een foto wou maken van de schitterend besneeuwde toppen van de Alpen rustig in een boek verdiept waren. Er vormde zich een gesprek over familie, Amerika, dunne en dikke mensen, Londen, kilts en onderbroeken. De rest heb ik gemist door de pijn in mn oren tijdens het dalen. Maar voor ik het wist stond ik met mijn weekendtas in het zonnetje op Leonardo da Vinci airport. Ik heb meteen een kaartje gekocht voor de Leonardo Express om zo vervolgens per trein de binnenstad te bereiken. Vanaf een van de grootste stations ter wereld Rome Termini werd ik benaderd door een Italiaanse chauffeur die mij maar al te graag naar mijn hotel wou brengen. De man verstond geen woord engels, maar ik stemde in. Hij bracht me naar een oude gare zwarte Seat en hield het portier voor me open. Now way dacht ik, dus ik heb het snel uit zijn hoofd gepraat ook al begreep hij er geen woord van. Gelukkig heb ik een officiële witte taxi kunnen scoren, die me op Piazza di porta Maggiore afzette. Vanaf hier dacht ik het wel te kunnen bereiken en meteen de omgeving te ontdekken. Maar dat was toch lastiger dan ik dacht met de anwb routebeschrijving in m’n hand. Uiteindelijk heb ik anderhalf uur rondgedwaald met mijn weekend tas die steeds zwaarder werd, hoewel ik er in 5 minuten had kunnen zijn verklaarde de receptionist eenmaal aangekomen. Naderhand ben ik naar mijn kamer gegaan om bij te komen van de reis en om de hoek een stuk pizza gehaald als avond eten. En de douche uitgeprobeerd, waardoor de hele badkamer blank stond omdat er geen richeltje in de vloer zat om het water tegen te houden. Erg fijn!
Ik wou de volgende dag vroeg uit de veren dus heb ik het niet laat gemaakt.
Dag 2: Vrijdag 14 maart
 Na een bijtijds ontbijt in het hotel heb ik de metro gepakt naar Ottaviano welke mij naar Vaticaanstad bracht. Het was heerlijk weer en merkte al gauw dat ik niet de enige was met dit idee. De geïnteresseerden in rij voor de Vaticaanse musea waren om 8.15 al niet te tellen, ik kon het begin van rij geen eens zien dus besloot ik deze over te slaan. Wel spijtig, want ik had graag de beroemde Sixtijnse kapel bewonderd. Maar hier had ik geen tijd voor dus ben ik aangesloten in de iets kortere rij voor de Sint Pieter wat zeker de moeite waard was.
 Geen enkele portie van de kerk blijft onversierd, ik raakte er niet op uitgekeken. Als je van detail houdt ben je gegarandeerd een aantal uur binnen. Via de rechter ingang kom je in de kelder terecht waar zich de tombes van de pausen bevinden. Er hing een aparte sfeer en op de achtergrond nam ik een vreemd constant geluid waar. Maar toch was het bijzonder om te zien, alle tombes mogen gefotografeerd behalve het graf van de vorige paus paulus II wie in 2005 overleden is. Dit ligt ze blijkbaar nog iets te dicht naar het hart.
Toen ik anderhalf uur later de kerk verliet voelde ik me toch wel een beetje trots dat ik er geweest ben.
 Na nog wat rond gekeken te hebben zette ik voet richting Castel Sant’Angelo ofwel de engelenburcht, welke rechtstreeks te bereiken was via de Via della Conciliazione. Ik heb een kaartje gekocht en de burcht van binnen bekeken, naar mijn mening betaal je voornamelijk voor het uitzicht vanaf het dak van de burcht over de stad. Dus na een paar mooie panorama kiekjes te hebben genomen heb ik me richting de bijpassende door Bernini versierde engelenbrug begeven om de rivier over te steken.
Vervolgens kwam ik uit bij het bekende Piazza Navona met haar fonteinen, kunstenaars en gezellige terrasjes. De Fontana dei quattro fiumi symboliseerd 4 grote belangrijke wereldrivieren, de Nijl, Donau, Ganges en de Rio de la Plata, ontworpen door de beroemde architect Bernini, volgens de legende beschermen de figuren hun ogen tegen het aanzicht van de St. Agnese kerk, welke ontworpen is door zijn rivaal Boromini. Aan de andere kant van het plein staat de Fontana del Moro, ontworpen door Giacomo della Porto, het hoofdfiguur komt overigens weer uit Bernini’s handen.
 Vervolgens ben ik een paar straten verderop op het Piazza della Rotonda beland, waar zich het statige Pantheon bevindt. Ik vond het tijd om wat rust te pakken, dus heb ik op een van de terrasjes een heerlijke salade besteld. Het Pantheon met haar enorme koepel kan je tevens gratis bezoeken. Op het plein stond oorspronkelijk alleen een fontein, deze is in de 18e eeuw verfraaid met een Egyptische obelisk. S-’avonds is het Pantheon sfeervol verlicht en is het heerlijk om op een van de terrasjes te vertoeven.
Na de rust ben ik verder gegaan via het Palazzo Madama richting de Campo de Fiori, hier stond op dat moment de bekende bloemenmarkt opgesteld, ik ben er even overheen gelopen en het plein verlaten voor het erachter gelegen Palazzo Farnese. 2 straten verder moest het Palazzo Spada liggen volgens de kaart, maar ik heb de zoektocht opgegeven na 10 minuten te hebben gelopen. Het is vast heel gemakkelijk maar toen ik op de plek stond wat de kaart me aangaf was er geen palazzo te bekennen. Ik stond inmiddels aan de Tiber bij Ponte Sisto en besloot koers te zetten naar het Tibereiland.
De zon scheen intussen aangenaam op mijn bol en ik had mijn jas over de schoudertas gehangen, welke merkte ik nog wel eens wegglipte, ook zoals nu en zonder iets door te hebben ben ik gewoon doorgelopen. Ik werd aangehouden door een oude enge man die me aan mijn arm vergreep terwijl ik hem tegemoet liep. Ik schrok me een ongeluk en trok mezelf los, maar hij wilde gelukkig alleen maar de goede burger uithangen door me erop te wijzen dat mijn jas 20 meter achter me lag. Halleluja! Ik kwam langs het Tibereiland en liep tegen de Ponte Rotto aan.
 Als vervanging van deze brug hebben ze vlak ernaast de Ponte Palatino aangelegd. Het restant van de Ponte Rotto staat midden in de rivier, de rest is afgebroken tijdens door de grootste overstroming in de geschiedenis van Rome in 1597. Ik besloot mijn reis door te zetten richting de kerk Santa Maria in Cosmedin. Doordat iets te ver door was gelopen moest ik me weer omkeren en vervolgens een straat over steken om langs de kerk naar Circo Massimo te gaan. Ten gevolge van de roekeloze bestuurders die totaal geen respect tonen voor wandelaars in het verkeer had ik het bijna opgegeven na 10 min. wachten bij de oversteek plaats, gelukkig werd ik gered door een grote groep studenten die dezelfde kant op moesten. Sindsdien leerde ik dat je gewoon brutaal door moet lopen, met risico dat je aangereden wordt.
 Eenmaal aangekomen op het grote Circus Maximus ben ik even in het gras gaan liggen om van het zonnetje te genieten, ik werd het gauw zat door de straatverkopers die zich aan me opdrongen hun sieraden te kopen. Ik zag vanaf het Circus Maximus de ruines van het Foro Romano al liggen en werd er benieuwd naar, dus ben ik de ingang gaan zoeken. Ik had spijt dat ik niet even naar de toilet was gegaan bij het terrasje van het Pantheon want mijn blaas stond op ontploffen. Maar goed, ik liet me niet tegenhouden en kocht een kaartje bij het Forum welke tegelijkertijd toegang bood aan het Colosseum. Ik ervaarde het Forum Romanum als de mooiste plek van Rome van wat ik al gezien had. Uiteraard had ik nog veel te zien in deze enorme stad en achteraf heb ik het Forum op de 2e plaats
 Er valt ontzettend veel moois te zien, inclusief het panorama zicht over de stad. Uiteindelijk ben ik het Colosseum in gegaan, wat ook zeker mijn indruk wekte, er was ter plaatse een priester aan het woord, met vele aanhangers, ik kon er alleen geen woord van verstaan. Mijn camera gaf het op een gegeven ogenblik op, en ik voelde mijn voeten en benen ook protesteren, ik had inmiddels ongeveer een afstand van 15 kilometer afgelegd. En bedacht me dat ik had moeten trainen voordat ik aan de reis begon want ik voelde de spierpijn opkomen.
Ik had gelukkig nog een camera bij me waarmee ik de laatste foto’s kon maken, maar die hield er ook mee op. Ik kreeg trek en heb naast het Colosseum een bord pasta besteld op een terrasje, wat belachelijk duur was voor wat ik ervoor terug kreeg. Maar de halve liter bier smaakte me wel goed. Ik verliet mijn tafeltje toen ik de zon uit het gezicht had verloren, en gelukkig voor mijn benen lag het metrostation 2 keer vallen van mijn stoel vandaan. Eenmaal aangekomen in het hotel ben ik op mijn bed geploft en er niet meer vanaf gekomen.
Dag 3: Zaterdag 15 maart
Ik werd wakker, en voelde dat mijn oor nog steeds dicht zat door de vliegreis. Uit ervaring weet ik dat dit wel is anderhalve week kan gaan duren bij mij voordat het een keer over gaat. Dus daar zit ik nog wel even aan vast. De westelijke belangrijkste bezienswaardigheden had ik gehad dus plande ik mijn trip voor vandaag iets meer naar het midden van de stad. Na het ontbijt met dezelfde slappe bak als vrijdag heb ik de metro gepakt naar Flaminio, welke me naar Piazza del Popolo leidde.
 Het grenst aan de Pincio berg, dus ik heb de trap genomen naar boven waardoor ik een geweldig uitzicht had op het plein en de stad vanaf het uitkijkpunt. Als je achter het uitkijkpunt doorloopt kom je in een soort park waar het heerlijk rustig was. Geen sirenes die je overigens om de 2 minuten hoort in de stad, geen constant getoeter van onstuimige bestuurders. Nee, alleen het geluid van vogeltjes en de wind door de bomen, het viel me op hoeveel ik daarvan kon genieten. Geweldig dat ze zo’n plek hebben midden in de stad. Maar ik moest deze plek toch echt verlaten voor de Spaanse trappen. Wat een wereld van verschil was omdat elke tree vol zat met toeristen. Toch ben ik bovengekomen, de obelisk stond jammer genoeg in de steigers, wat het er niet mooier op maakte. Ik had er meer dan verwacht denk ik. Ergens in de buurt moest de beste ijstent van Rome zitten, helaas had ik het adres niet bij me en ik had geen zin om de hele omgeving uit te kammen voor een lekker ijsje. Mogelijk is het wel een grote fout geweest, maar ik wist niet wat ik miste dus dat scheelde weer. Voor de geïnteresseerden; San Crispino aan de Via della Pannetta. Ik ben boven meteen naar links gelopen om een foto te maken van het grote Villa Medici, daarna weer de trap af gelopen om via de Via de Condotti, een van de duurste winkelstraten, een bezoekje te brengen aan de Ara Pacis. Dit is een monument ter ere van de overwinningen van keizer Augustus en stamt uit de jaren van 13 tot 9 voor Christus. Ik heb een kaartje gekocht en ook een kijkje genomen in de kelder van het gebouw, hier worden een aantal bijzondere opgravingen tentoongesteld.
Het Mausoleum van Augustus ligt vlak in de buurt maar deze was ‘under construction’ op het moment.
 Ik ben weer terug gelopen naar de Via del Corso, de anderhalve kilometer lange winkelstraat. Het Piazza Colonna ligt aan deze straat met Palazzo Chigi en erachter Palazzo Montecitorio. Ook de 2 straten verderop gelegen Tempio Adriano stond in de steigers dus het ging lekker. De daarachter gelegen S.Ignazio de Loyola kerk stond wel in volle glorie aan het gelijknamige plein. Mijn volgende doel was de Trevi fontein, ik had er weinig verwachtingen van omdat de Spaanse trappen me ook al tegenvielen, maar dit ging niet op voor de fontein, deze was echt bezienswaardig. Alleen weer jammer van de vele toeristen, ik vroeg me af welk bedrag ze in een jaar uit de fontein hebben kunnen halen. Na een tijdje naar de fontein gestaard te hebben, moest ik weer op de benen richting het Quirinale. Ik heb vanuit de bewaakte voordeuren even naar binnen kunnen koekeloeren, er stond een detectiepoortje en een bordje dat je geen foto’s mocht maken. Dus ik ben maar niet naar binnen gegaan, dit had weinig zin. Vanaf het Quirinale ben ik naar de ruines van het Forum Traiano gelopen, waar zich ook het monument Vittorio Emanuelle II bevindt. Dit imposante gebouw stond ook weer gedeeltelijk in de steigers. Ik had er weinig mee, en ben niet de enige want het schijnt dat de Romeinen zeggen dat je het mooiste uitzicht hebt vanaf het terras van het herdenkingsteken. Dit is namelijk de enige plek waar je het gebouw niet kan zien. Ik had intussen trek en dorst gekregen dus heb ik een terrasje in de buurt kunnen vinden, en een pizza besteld. Na mijn rustpauze was het tijd om me naar de lange Via Nazionale te begeven. Eerst ben ik nog even het Piazza Venezia op gegaan, en via allerlei kleine straatjes ben ik op de winkelstraat uitgekomen.Hier heb ik wat leuke souveniertjes gekocht en wat rond gekeken, er hing een rustige gezellige sfeer, veel beter te doen dan de Via Corso. Er zitten leuke betaalbare winkeltjes aan de straat. Ik kwam langs het gerenoveerde Palazzo delle Esposizioni welke tegenwoordig gebruikt wordt als cultuurcentrum, bioscoop, restaurant en theater. De Via Nazionale leidde me uiteindelijk bij het Piazza della Repubblica. Een groot rustig plein met luxe hotels, de Santa Maria degli Angeli grenst hier ook aan, een oude kerk waar in het centrale gedeelte zich het graf van Armando Diaz bevindt. Hij werd als nationale held gezien door zijn aandeel in de overwinning van de Oostenrijkse legers in 1918. Ik had enorme dorst en bestelde bij de Mc Donalds een grote milkshake vanille in het Engels, ik kreeg een bonnetje waarmee ik de milkshake bij een bar af moest halen. Daar kreeg ik in ruil daarvoor 3 kleine aardbei milkshakes mee, maar mij kon het niks interesseren dus ik heb ze op het terras achterovergeslagen. Mijn dag zat er bijna op vertelde mijn benen me, maar ze hebben me toch nog naar de Via delle Quattro Fontane gebracht waar op het kruispunt met de Via del Quirinale op alle 4 de hoekgebouwen een verschillende fontein stond afgebeeld in de muren. Vanaf hier liep ik richting Piazza Barberini waar een metrostation onder ligt. Ik kwam onderweg langs het Piazza Barberini.
 Ik ben naar de binnenplaats gelopen waar het heerlijk rustig was waar ik even van heb kunnen genieten. Ik ben weer verder gelopen en kwam uit bij de Fontana del Tritone, waar ik het laatste zonnetje meegepikt heb. Het was tijd om weer naar het hotel terug te keren.
Ik was zo moe dat ik eenmaal terug op mijn kamer geen zin meer had om eten te halen dus heb ik wat tv gekeken en voor ik het wist was ik in dromenland.
Dag 4: Zondag 16 maart
 Na een heerlijke nachtrust te hebben gehad ben ik weer in de rot douche gestapt en een broodje met slappe bak genuttigd in het hotel. Nu ik het westen en centrale gedeelte van Rome achter de rug had was het tijd voor het oosten. Mijn hotel zat ook aan deze kant, dus ik hoefde de metro niet te pakken om naar het Piazza Vittorio Emanuelle II te gaan. Het plein is meer een soort park waar de honden uitgelaten worden en een praatje gemaakt wordt.
Ook was er een kinderattractie en rees er een gedeeltelijke ruïne uit de grond waar op het moment dat ik daar liep een vrouwtje met een zak kattenvoer langs me heen liep. Achter haar aan liep een bosje katten, en uit het niets verschenen er nog veel meer. Ze waren vrij sociaal, enkelen kwamen mij ook even gedag zeggen. Even verderop waren er een groepje mensen tai- chi aan het uitoefenen. Er hing een rustige sfeer, terwijl om het park heen het verkeer alle kanten op raasde.
 Vanaf het plein ben ik richting de grote kerk Santa Maria Maggiore gelopen. In verband met Pasen die de week erop viel kon je bij de entree van de kerk een paastakje pakken. Binnen was een dienst bezig op dat moment, ik heb even meegeluisterd hoewel ik er niks uit op kon maken. Vervolgens heb ik de Via Cavour gepakt welke mij naar de San Pietro in Vincoli leidde. In de binnenmuren van de kerk zijn veel figuren afgebeeld zoals bij elke kerk waar ik tot dan toe geweest was. Maar bij deze kerk viel het me op dat dit grotendeels skeletten waren, met wapens in hun handen. Dit geeft de kerk een grimmige sfeer. Ik liep vanuit de kerk het Colosseum tegemoet, waar toevallig een gedeelte van de marathon van Rome plaatsvond.
 Deze marathon wordt jaarlijks gelopen en wordt gezien als een van de mooiste parcoursen van de wereld. De start en vind plaats bij het Colosseum en vervolgens loopt het parcours langs het Vaticaan, over de oevers van de Tiber, langs Piazza del Popolo, de Spaanse trappen, en de Trevi fontein, de finish is weer bij het Colosseum. Waar ik dus tegenaan liep. Het was vrij druk, dus ik heb even een kijkje genomen en daarna richting de Domus Aurea gegaan. Het is een soort park met uit de grond rijzende ruines. Hier wordt graag gepicknickt en uitgerust viel me op. Ik liep weer terug naar het Colosseum en zag doordat de weg afgezet was werd het nog een hele opdracht om aan de overkant te komen. Op sommige plaatsen stonden mensen te dringen om tussen de lopers door over te steken. Maar dit werd voorkomen door de ‘verkeersregelaars’. Ik was genoodzaakt van mijn geplande route af te zien, maar heb gelukkig ergens een gaatje kunnen vinden zodat ik vanaf het Circo Massimo verder kon gaan naar de volgende bezienswaardigheid. Via de Viale Aventino kwam ik bij de Piramide van Cestius, waar ik op een klein terrasje wat te eten en drinken heb genuttigd. Naast de piramide staat de Porta San Paolo, een van de vele stadsmuren uit de Aureliaanse muur. De piramide dient als grafmonument voor Gaius Cestius, hij koos zelf voor deze manier door zijn fascinatie voor Egypte. De piramide is in de Aureliaanse muur opgenomen, vandaar dat deze zo goed bewaard is gebleven. Vanaf het Piazza di Porta San Paolo heb ik de trein genomen. Het Lido station bevindt zich namelijk vlakbij de piramide. Je kan gewoon met je metrokaartje de poortjes door, en als je bestemming Ostia Antica is kan je elke gewenste trein nemen, ze gaan er namelijk allemaal naartoe.
 Na een treinrit van ongeveer 20 minuten stapte ik uit en ben ik richting het oud- Romeinse dorp Ostia Antica gelopen. Ondanks dat het buiten Rome ligt heb ik deze bezienswaardigheid op nummer 1 gezet, dit is namelijk echt de moeite waard om te bezoeken. Het was in de 4e eeuw een belangrijke havenplaats, later is het verzand en het ligt nu ongeveer 3 kilometer van de kust af. Uit de vormen van de opgravingen kan je van alles opmaken, je ziet kamertjes, toiletten, thermen en ga zo maar door.
Je kan je eigen route bepalen, en het bezoek kort houden maar je kan er ook uren ronddwalen en allerlei ontdekkingen doen. Ideaal voor een middagje weg met de kids, alleen moet je uitkijken dat je ze niet kwijtraakt in dit levensgrote doolhof.
Ik kon er echt van genieten en heb er de tijd voor genomen om zoveel mogelijk te zien van het oude Ostia Antica.
 Een stukje voorbij de in/uitgang van het dorp zag ik een oude Romeinse vesting liggen, of deze erbij hoorde weet ik niet maar ik vond het echt zo’n typische Asterix en Obelix burcht.
Ik heb naderhand de trein weer terug gepakt naar de piramide en vanaf hier de metro naar Termini en Manzoni wat mijn laatste stop was. Onderweg naar mijn hotel besloot ik lekker uit eten te gaan maar dit ging niet op want elk restaurant wat ik tegen kwam had gesloten deuren.
Dus maar weer een stuk pizza gehaald, met verstopte bruine bonen erin. Niet echt een succes.
Doordat ik flink afgemat was ben ik 's avonds de straat niet meer opgegaan, wat eigenlijk in mijn planning stond om te doen. Het idee om 's avonds in de metro te zitten vond ik nou ook niet echt aantrekkelijk, dus heb er ik maar vanaf gezien.
Dag 5: Maandag 17 Maart
Ik had tot half 12 de tijd om uit te checken, en had gevraagd of ik mijn weekendtas bij de receptie kon laten staan aangezien mijn vliegtuig pas om 22.20 zou vertrekken die avond. Dit was gelukkig mogelijk, dus ik was om half 10 weer op pad. In de planning stond onder andere Terme di Caracalla en Villa Borghese aan de andere kant van de stad. Ik vroeg me af hoeveel kilometer ik de afgelopen dagen had afgelegd want mijn benen bleven liever in bed liggen.
Maar goed, ik was van plan eerst nog een aantal kerken te bezoeken op mijn weg naar de Thermen. Ik ben met een omweg vanaf het hotel bij de San Giovanni in Laterano aangekomen.
 Ik dacht ik probeer eens een andere straat dan die ik altijd vanuit het hotel liep. Schuin tegenover de enorme kerk stond een bijbehorend altaar, ik dacht dat het een kerk was, totdat ik binnenkwam. Het bestond alleen uit 3 trappen, er zaten een aantal Romeinen biddend op hun knieën op de trap en klommen geleidelijk aan zo de trap, op elke tree een gebedje zeggend. Ik werd ondertussen alweer gek gemaakt door alle sirenes en het drukke getoeter op straat dus was blij even eraan te ontsnappen door de kerk binnen te gaan. Na een kort rondje te hebben gelopen ben ik naar een klein achtergelegen kapelletje gegaan, ik denk dat deze er ook bij hoorde, binnen zaten wat mensen te bidden in de kerkbankjes, dus ik heb ze maar weer met rust gelaten. Na veel heen en weer gelopen op het grote plein vond ik de juiste straat van de 7 aangrenzende. Deze bracht me bij de Arco do Dolabella, waar ik onderdoor kon lopen, ik kwam uit bij een achtergelegen park waar ik even mij rust heb kunnen pakken. Door de bomen heen ontdekte ik de Villa Celimontana.
 Ik ben doorgezet naar de kerk Santi e Paolo, ik zat inmiddels in ontoeristisch gebied viel me op hoewel ik me vlak achter het Colosseo bevond. Ik ben de kerk in gegaan welke volhing met kroonluchters, niet te tellen! Ik kwam vervolgens langs de San Gregorio Magno en keek hiervandaan op het Circus Maximus waar het aan toeristen niks tekort kwam. Vervolgens heb ik me in de menigte begeven totdat ik bij de Terme di Caracallaaankwam.
Het viel me op dat het oppervlak veel kleiner was dan ik verwacht had, ik was er zo doorheen, maar heb een bankje veroverd en hier heerlijk even van het zonnetje genoten die volop scheen. Het was moeilijk het bankje weer te verlaten maar ik kon natuurlijk niet te lang blijven zitten want er stond me nog meer te wachten. De metro bracht me van het zuidelijke Circus Maximus naar het noordelijke Villa Borghese. Op de Pincio berg was ik al geweest maar ik ontdekte later pas dat Villa Borghese eraan grenst. Omdat dit mijn laatste bestemming was heb ik met opzet voor deze ontspannende plek gekozen. Ik kwam al gauw tot de ontdekking dat het park immens groot was en dat ik lang geen tijd had om alles te bekijken. Dus na een beetje rondgelopen en een broodje naar binnen gewerkt te hebben ben ik op zoek gegaan naar het Bioparco. Ik had totaal geen verwachting hiervan, althans, laat ik ‘weinig’ zeggen. Toch besloot ik een kaartje te kopen eenmaal bij de entree aangekomen. Achteraf heb ik totaal geen spijt van gehad.
Ik was een van de weinigen in het park op dat moment.
 Dit kwam voornamelijk doordat mensen niet weten en verwachten dat er een dierenpark midden in de stad ligt en het ligt nou niet bepaald op een goed bereikbare locatie, bovendien wordt het haast niet aangegeven. Ondanks dit alles was het dus heerlijk rustig in het park, af en toe kwam ik een keer iemand tegen. Het was geweldig weer, dus de meeste bewoners van het park vertoefden buiten hun verblijven wat mij de kans gaf wat mooie plaatjes te schieten. Ik zal dit park zeker aanraden als je ervan houdt! Na het bezoek ben ik via een shortcut, direct door het vreselijk dampende hondenuitlaat park weer terug gelopen naar de ingang van Villa Borghese en vervolgens de metro op Flaminio genomen richting mijn hotel.
 Mijn reistas stond daar op me te wachten om opgepikt te worden door zijn baasje, het was tijd om me richting Termini te begeven. Hier heb ik lekker wat gegeten op het station en mijn reis doorgenomen. 2 uur later heb ik een taxi genomen naar het vliegveld, mijn reis zat er alweer op!!
|
|
|
Stedenreis aanbieders
 Oad
Oad
Rome
Oad Stedenreis
 Arke
Stedenreis
Rome
Arke stedenreis
 De Jong
Stedenreis
Rome
De Jong Intra stedenreis
 Expedia
Stedenreis
Rome
Expedia stedenreis
 Kras
Stedenreis
Rome
Kras stedenreis
|
